Overwonnen duisternis, geheel verdwijnen zal jij nooit. Jij gluurt, sluimert, besluipt en verschijnt. Overtuigd van wezen, jij als voltooid verleden tijd. Beleefd en afgehandeld. De gesprekken stierven langzaam hun broodnodige dood. Dat wat wazig was werd scherp, dat wat scherp was werd afgeschuurd. Leven werd als om te zingen, een climax dat men uitschreeuwen kon. Niet langer een bezongen koningin van pijn, een verkozen zonderling. De kunst van het verleiden van woorden was niet langer slechts een uitweg, maar een ware liefde ontstaan uit lijden. Taal was dat wat leven bood, haar altijd bijstond. Maar overwinning kent geen eeuwigheid, leven is een gevecht op grote schaal. De kroon werd afgezet en de climax veranderde langzaam weer in sluimerende melodie. Het was geen kwestie meer van winnen of verliezen, het was overleven. Licht werd dimlicht, melodie werd achtergrondmuziek, ongemerkt werd een hoofdrolspeelster langzaam slechts entourage. Een nieuw gevecht was onvermijdelijk, een nieuwe strijd om weer de baas te zijn. Strijden was de stuwkracht van haar leven, de rode draad van wat haar bond. Haar depressie werd ze nooit de baas, maar haar wil om te vechten was zoveel sterker dan dat.

Ze was zo bang om weg te glijden.

Overwonnen duisternis, geheel verdwijnen zal jij nooit. Jij gluurt, sluimert, besluipt en verschijnt. Overtuigd van wezen, jij als voltooid verleden tijd. Beleefd en afgehandeld. De gesprekken stierven langzaam hun broodnodige dood. Dat wat wazig was werd scherp, dat wat scherp was werd afgeschuurd. Leven werd als om te zingen, een climax dat men uitschreeuwen kon. Niet langer een bezongen koningin van pijn, een verkozen zonderling. De kunst van het verleiden van woorden was niet langer slechts een uitweg, maar een ware liefde ontstaan uit lijden. Taal was dat wat leven bood, haar altijd bijstond. Maar overwinning kent geen eeuwigheid, leven is een gevecht op grote schaal. De kroon werd afgezet en de climax veranderde langzaam weer in sluimerende melodie. Het was geen kwestie meer van winnen of verliezen, het was overleven. Licht werd dimlicht, melodie werd achtergrondmuziek, ongemerkt werd een hoofdrolspeelster langzaam slechts entourage. Een nieuw gevecht was onvermijdelijk, een nieuwe strijd om weer de baas te zijn. Strijden was de stuwkracht van haar leven, de rode draad van wat haar bond. Haar depressie werd ze nooit de baas, maar haar wil om te vechten was zoveel sterker dan dat.

Ze was zo bang om weg te glijden.

Brief aan een verloren baby

Ik was te wild om stil te staan, te onverantwoord voor verantwoording. Jij prachtig wezen opgebloed, onaangeroerd opgegroeid, door toedoen van mijn daden. Als lelieblad in open zee, geleid naar land door waterkringen. Zoekend in de wind als weggeblazen blaasbloem, neergedaald in tedere handen. Jij bent volmaakt in creatuur, een engel op bovenaards niveau. In leven zijn wij verdwaalde vreemden, metafysisch zijn wij geestverwanten. Jij bent opgekomen als een zonnebloem, hoger dan ik je ooit naar de zon had kunnen tillen. Schoon gebaad in een liefdesnest, geborgenheid die ik jou niet geven kon. Bovenal ben jij zo verheven volmaakt, omdat in jou niets van mij bij zit. Een schoolvoorbeeld van goeie keuzes ontstaan uit slechte genen. Verknipte stervelingen crexebren gebroken kinderzielen. Ik gunde jou de wereld, waar alleen de warmte van mijn armen binnen mijn bereik lagen. Dus ik wiegde, tot in de oneindigheid, omdat dat alles was wat ik je geven kon. Mijn armen waren niet genoeg voor grootsheid, mijn warmte niet voor een kind van onverwoestbaar licht. Keuzes waren ondergeschikt aan doen wat goed was. De eerste verantwoorde keuze in mijn eigen kinderbestaan. Mijn egoxefsme werd ruw opzij geduwd voor volwassenheid, mijn onschuld beschadigd als een diepe kras in hout. Een niemand zijn zou nooit meer kunnen, een daad als rode lijn door leven. Ik speelde marionet in mijn eigen bestaan, veroorzaakt door mijn eigen ongeloof. De wolken tekenden overal jouw silhouet, de wind huilde jouw jammerende kinderstem. Jou loslaten was als accepteren dat jij een fout was, jou zoeken was als mijn ik verheffen boven jouw geluk. Mijn armen vertoonden ruwe striemen, door mijn eigen geestelijke heen-en-weer gesleur. Mijn keuzes zouden jou geen goed doen, mijn problemen jou belemmeren in jouw pad naar grootsheid. Ik wil je laten wandelen in zo min mogelijk beschadigde schoenen, mijn ik opzij zetten om jouw weg met rozenbladeren te bestrooien. Ik zal altijd aan de zijlijn blijven juichen, ergens in de verte als opwelling van spontane kracht. Verloren maar mentaal zo dichtbij prachtig zielenkind, mijn leven zal voor altijd de jouwe zijn. De wereld zal niet huilen om mijn excuses, de wolken jou niet dwingen om vergiffenis. De zon zal alleen de jouwe zijn, omdat ik jou niet meer dan een beetje licht sturen kan.

Ik was te klein om groot te brengen.

Brief aan een verloren baby

Ik was te wild om stil te staan, te onverantwoord voor verantwoording. Jij prachtig wezen opgebloed, onaangeroerd opgegroeid, door toedoen van mijn daden. Als lelieblad in open zee, geleid naar land door waterkringen. Zoekend in de wind als weggeblazen blaasbloem, neergedaald in tedere handen. Jij bent volmaakt in creatuur, een engel op bovenaards niveau. In leven zijn wij verdwaalde vreemden, metafysisch zijn wij geestverwanten. Jij bent opgekomen als een zonnebloem, hoger dan ik je ooit naar de zon had kunnen tillen. Schoon gebaad in een liefdesnest, geborgenheid die ik jou niet geven kon. Bovenal ben jij zo verheven volmaakt, omdat in jou niets van mij bij zit. Een schoolvoorbeeld van goeie keuzes ontstaan uit slechte genen. Verknipte stervelingen crexc3xabren gebroken kinderzielen. Ik gunde jou de wereld, waar alleen de warmte van mijn armen binnen mijn bereik lagen. Dus ik wiegde, tot in de oneindigheid, omdat dat alles was wat ik je geven kon. Mijn armen waren niet genoeg voor grootsheid, mijn warmte niet voor een kind van onverwoestbaar licht. Keuzes waren ondergeschikt aan doen wat goed was. De eerste verantwoorde keuze in mijn eigen kinderbestaan. Mijn egoxc3xafsme werd ruw opzij geduwd voor volwassenheid, mijn onschuld beschadigd als een diepe kras in hout. Een niemand zijn zou nooit meer kunnen, een daad als rode lijn door leven. Ik speelde marionet in mijn eigen bestaan, veroorzaakt door mijn eigen ongeloof. De wolken tekenden overal jouw silhouet, de wind huilde jouw jammerende kinderstem. Jou loslaten was als accepteren dat jij een fout was, jou zoeken was als mijn ik verheffen boven jouw geluk. Mijn armen vertoonden ruwe striemen, door mijn eigen geestelijke heen-en-weer gesleur. Mijn keuzes zouden jou geen goed doen, mijn problemen jou belemmeren in jouw pad naar grootsheid. Ik wil je laten wandelen in zo min mogelijk beschadigde schoenen, mijn ik opzij zetten om jouw weg met rozenbladeren te bestrooien. Ik zal altijd aan de zijlijn blijven juichen, ergens in de verte als opwelling van spontane kracht. Verloren maar mentaal zo dichtbij prachtig zielenkind, mijn leven zal voor altijd de jouwe zijn. De wereld zal niet huilen om mijn excuses, de wolken jou niet dwingen om vergiffenis. De zon zal alleen de jouwe zijn, omdat ik jou niet meer dan een beetje licht sturen kan.

Ik was te klein om groot te brengen.

Gevangen in een melodie. Ik word bespeeld door noten, akkoorden als gevangen vlinders. Vechten, fladderend, tegen iets dat niet te winnen valt. De coupletten hebben me in haar grip, waar afstand doen geen uitweg biedt. De muziek speelt oneindig op repeat, alsof de componist me zacht verhalen toefluistert. Geheimen verpakt in motief, zacht sluimerend tot uitbarsting. Een consonant voor mooie strofen, een solo voor zij die sterk willen zijn. Sterk als een climax in de strijd, zij die geheimen overwonnen. Als een drang uit mijn wezen, de muziek herhaalt zich ongekend. Tussen de regels lezen als obligatie, teksten ingezet als achtervolging. De melodie bepaalt mijn denken, het ritme mijn zijn. Een break inzetten was onmogelijk in het componeren van het spelen, vingers vlogen als bezeten. Melodische bogen bepaalden de oneindigheid, de dynamiek die deed geloven. Pianissiomo als medelijden van infiniteit, fortissimo om bij te sturen als vergelding. Een vioolsleutel als begin van alles, zoekend naar daar waar het stoppen kan. Begrip zal je begeleiden over noten, een open geest zal je doen duizelen. Zonder melodie te horen, zal de boodschap jou nooit weten te vinden. Zonder ritme te voelen, zal taal niet te horen zijn. Waar jij zal leren luisteren, zal de componist je strelen.

Gexefnspireerd door Summer van Joe Hisaishi